آسانسورهای بیمارستانی (Bed elevator)

آسانسورهای بیمارستانی (Bed elevator)

در مراکز درمانی مانند بیمارستان ها زمان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. انتقال سریع بیماران و تجهیزات به بخش های مختلف در طبقات بیمارستان ها باید در کمترین زمان ممکن انجام شود. اما به دلیل وضعیت بیماران و حساسیت تجهیزات این انتقال باید در شرایط ایمنی صورت گیرد. پس نیاز به تجهیزات جایجا کننده ایمن و سریع همواره احساس می شود. آسانسور های بیمارستانی یا بیماربر در مراکز بهداشتی و درمانی و نگهداری از سالمندان مورد استفاده قرار می گیرند و از آنها برای حمل تخت، برانکارد و ویلچر بهره می برند. بنابراین یکی از ویژگی های متمایز این آسانسورها در مقایسه با سایر نمونه ها ابعاد وسیع کابین آنهاست. طول و عرض کابین و بازشوی درب آسانسورهای بیمارستانی نسبت به سایر کاربری های آسانسور بیشتر است، به طوری که به راحتی یک تخت و تیم پرستاری در داخل آنها قرار می گیرند.

در بسیاری از موارد تکان های شدید برای بیماران خطرناک است، در نتیجه طراحان آسانسورهای بیمارستانی همواره از درایورهای کنترل سرعت استفاده می کنند. به این درایورها را VVVF می نامند که در واقع مخفف عبارت Variable Voltage Variable Frequency می باشد. این سیستم با تغییر فرکانس و ولتاژ موجب حرکت آهسته موتور در لحظه راه اندازی می شود، همچنین در هنگام توقف نیز با کاهش سرعت از تکان های شدید جلوگیری می کند. آسانسورهای بیمارستانی به دلیل استفاده از این سیستم دارای حرکتی بسیار نرم و بدون ضربه هستند.

علاوه بر سیستم کنترل سرعت نوع موتورهای به کار رفته در این آسانسورها نیز در میزان ضربه و شوک در هنگام حرکت و توقف موثر است. در آسانسورهای بیمارستانی معمولا از موتورهای فاقد گیربکس (گیرلس) استفاده می کنند. این موتورها علاوه بر کاهش لرزش و ایجاد حرکت نرم و بدون تکان موجب صرفه جویی در فضای موتورخانه نیز می شوند. معمولا موتورهای گیرلس را می توان در چاهک آسانسورها نیز نصب کرد. علاوه بر این، آلودگی صوتی نیز یکی از عوامل مهمی است که در بیمارستان ها و مراکز نگهداری از سالمندان مورد توجه قرار می گیرد و همواره برای کاهش آن تلاش می شود. موتورهای گیرلس در حدود 10 دسی بل از آلودگی صوتی می کاهند. همچنین عایق سازی دیواره های داخلی چاهک آسانسورها به وسیله دیوارپوش هایی مانند کناف موجب کاهش چشمگیر آلودگی صوتی می شود.

به منظور کاهش ضربه می توان به جای استفاده از سیستم کششی که از موتورهای الکتریکی بهره می برد، از سیستم های هیدرولیک برای جابجایی آسانسورهای بیمارستانی استفاده کرد. آسانسورهای هیدرولیک معمولا برای ساختمان هایی با تعداد طبقات کم مورد استفاده قرار می گیرند و حداکثر می توانند تا 25 متر بالا بروند. از آنجایی که معمولا بیمارستان ها در 3 تا 4 طبقه ساخته می شوند امکان نصب آسانسورهای مجهز به سیستم هیدرولیک وجود دارد. این آسانسورها حرکت بسیار نرم و بدون لرزشی دارند و به دلیل استفاده از نیروی جاذبه در هنگام پایین آمدن از مصرف برق صرفه جویی زیادی می کنند. آسانسورهای هیدرولیکی به دلیل قرارگیری یک جک در زیر کابین ظرفیت جابجایی بالایی نیز دارند و در مقایسه با سیستم های کششی تعمیر و نگهداری آسانتر و کم هزینه تری دارند.

بیماران گاهی در طی مراحل درمان خود مانند عکس برداری، سونوگرافی و یا عمل های جراحی دچار استرس می شوند، حال تصور کنید که این استرس هنگامی که بیماران در فضای بسته آسانسور نیز قرار گیرند تا چه اندازه می تواند بیشتر شود. آسانسورهای بیمارستانی (بیماربر) معمولا به منظور کاهش ترس و واهمه بیماران از فضای بسته به صورت دکوراتیو و همراه با نورپردازی آرامشبخش نصب می شوند.

یکی از نکاتی که همواره در محیط های بهداشتی مورد توجه قرار می گیرد نظافت و ضد عفونی کردن کف و سطوح می باشد. بنابراین پوشش کف و دیوارهای آسانسورهای بیمارستانی (بیماربر) را نیز به گونه ای می سازند که به راحتی قابل شستشو و ضدعفونی باشند و در مقابل مواد شوینده واکنش نشان نداده و پوسیده نشوند. سیستم تهویه مطبوع نیز یکی از تجهیزاتی است که همواره بر روی این آسانسورها نصب می شود. از دیگر ویژگی های آسانسورهای بیمارستانی (بیماربر) می توان به موارد زیر اشاره کرد

  1. ظرفیت بالا تا حدود 2500 کیلوگرم برای حمل آسان تخت و تجهیزات بیمارستانی
  2. بازشوی درب بزرگتر در مقایسه با سایر کاربری های آسانسور (حداقل 130 سانتی متر)
  3. نصب دکمه ای در داخل کابین و بیرون آسانسور به منظور باز نگه داشتن درب برای مدت طولانی

 

  • درایور کنترل سرعت VVVF: اگر در گذشته از آسانسور استفاده کرده باشید احتمالا متوجه شده اید که یکی از مشکلات همیشکی در آسانسورهای قدیمی وجود شوک در هنگام توقف و حرکت بوده است و در واقع یکی از دلایل ترس از آسانسورها که از گذشته تا امروز وجود داشته و در ذهن انسان ها باقی مانده همین ضربه های ناگهانی است که گاهی موجب برهم خوردن تعادل افراد می شود. امروزه به دلیل قوانین ساخت و ساز نصب آسانسورها در ساختمان های چند طبقه الزامی شده است و در نتیجه این استفاده گسترده موجب شده تا طراحان آسانسور به فکر طراحی سیستم هایی برای ایجاد حرکت نرم و آرام باشند. درایوهای کنترل سرعت یا VVVF به منظور کاهش سرعت و شتاب در موتورهای سه فاز آسنکرون در لحظه راه اندازی و توقف مورد استفاده قرار می گیرند و نصب آنها برای آسانسورهای با سرعت بیشتر از 1.6 متر بر ثانیه الزامی می باشد. این سیستم با تنظیم ولتاژ و فرکانس، سرعت و گشتاور موتور سه فاز را به گونه ای تنظیم می کند که در لحظه راه اندازی و توقف موجب ایجاد ضربه نشود.

یکی از مشکلاتی که در آسانسورهای فاقد درایوهای کنترل سرعت همواره مشاهده می شود عدم دقت کافی در هنگام توقف و هم تراز نبودن با سطح طبقات است، این مشکل هنگامی که از آسانسورها برای حمل بیماران و تجهیزات حساس استفاده می کنیم بیشتر به چشم می آید. درایو ها کنترل VVVF با کاهش سرعت در هنگام توقف، موجب افزایش دقت و قرارگیری هم سطح با طبقات می شوند.

علاوه براین استفاده از درایوهای کنترل سرعت مزیت های دیگری نیز به همراه دارد. این سیستم کنترل با کاهش جریان راه اندازی از افزایش دمای موتور و تلفات حرارتی ناشی از آن جلوگیری می کند و موجب صرفه جویی در مصرف انرژی نیز می شود.